Moeder zijn, angstaanjagend prachtig!

Als klein meisje droomde ik altijd over mijn eigen huis en hoe het eruit zou zien. Ik was ook altijd al zeker dat ik het wilde vullen met veel huisdieren en enkele kindjes. En, enkele jaren later blijkt dat ik er niet ver naast zat ! Buiten de paarden, heb ik toch mijn droom kunnen waar maken 🙂

In 2007 werd ik voor het eerst zwanger, ik vond het heerlijk! Die kleine schopjes en het fantaseren over hoe dit kleine wezentje er zou uitzien… Klopte mijn gevoel en werd het een meisje, of zat er in die bolle buik toch een klein jongetje? Ik las stapels boeken over zwanger zijn, bevallen en opvoeden. Toch kon niets me voorbereiden op wat er ging komen. Na een erg vermoeiende bevalling die eindigde in een spoedkeizersnede, kreeg ik een klein meisje in mijn armen. Liefde! Dat is wat ik voelde. Ik denk dat alle ouders dit gevoel meteen herkennen, het is een soort liefde dat je nooit eerder voelde. En het vreemde eraan is, het lijkt alsof het nooit anders was. Van vasthouden,voeden tot verschonen, het ging allemaal vanzelf. Geen houterig gevoel zoals je dat hebt bij andermans kinderen, nee gewoon puur natuur.

Onze dochter was een wolk van een baby en sliep overdag heerlijk lang, de borstvoeding ging moeizaam, de eerste dagen was er weinig tot geen melk later werd dat een overproductie. Maar vooral de nachten werden een hel. Inderdaad, een hel… Ik kan het niet anders beschrijven en weet het nog alsof het gisteren was. Iedere avond weer, stipt om 20u werd ze wakker en begon ze te huilen. Vanaf dan was ze ontroostbaar tot diep in de nacht. Daar sta je dan als ouder, machteloos en moe… Totaal gesloopt werden we, maar gelukkig leerde we elkaar iedere dag weer beter kennen. En na enkele weken, veranderde onze huilbaby in een vrolijke doorslaper ! Ik weet nog dat ze de eerste keer doorsliep tot 10u ‘s morgens en ik wakker schrok, mijn adem inhield en in haar bedje ging kijken of ze nog ademde. Daar lag ze dan, ons kleine wonder… Heerlijk aan het slapen.

Lang twijfelde we om voor een tweede kindje te gaan, kun je van een 2e wel net zo veel houden als van je 1e ? En is het wel eerlijk dat ze haar aandacht zal moeten verdelen? Maar alleen is ook maar alleen, toch? Het werd wikken en wegen, maar ondanks de zware verbouwingen gingen we toch voor een tweede. De timing hadden we echt niet slechter kunnen kiezen, we hadden geen stromend water, geen verwarming en leefde met onze peuter in een bouwwerf. Toch was het op dat moment dat we beide klaar waren voor een tweede.

In 2011 maakte we kennis met ons tweede kindje, een zoon. Wat waren wij gezegend met onze koningsdroom. Nu wisten we wat we moesten doen, want we hadden alles al meegemaakt. Helaas werd ook dit weer een heftige periode, slapeloze nachten, sukkelen met voedingen, overprikkeld en huilen… Maar ook genieten van de kleine dingen, grote zusje die een verhaaltje “voorleest” aan haar kersverse broertje. Je kleine baby die voor het eerst naar je lacht. Die heerlijke babygeur, de fiere momentjes bij Kind & Gezin als hij weer gegroeid was. Ons gezin was compleet… Of toch niet? Zeker niet! In 2012 maakte kleine broer zijn intrede.

Vooral de ochtenden werden erg chaotisch, want als 3 kinderen honger hebben en je maar 2 handen hebt, wat doe je dan?! Gelukkig rol je er vanzelf in en vind je voor alles een manier. Je past de dutjes van je peuter en baby aan zodat je op tijd aan de schoolpoort staat om grote zus op te halen uit het kleuterklasje. Maxi cosi in de ene hand, peuter die nog niet kan stappen op je andere arm.

Ook boodschappen doen was een hele karwei. Tegenwoordig doe ik dit gewoon op de dagen dat de kinderen op school zijn, maar enkele jaren geleden was dit een hele andere klus. Een peuter in het stoeltje vooraan en een baby in de Maxi Cosi in de kar. De ruimte die over was, daar konden dan de boodschappen liggen 🙂 Ach, ik kan er best om lachen nu. Wat een hectische tijd zeg. Soms kijken mensen me met grote ogen aan als ik ze vertel dat ik 3 kinderen heb. “Hoe doe je dat?” Eerlijk gezegd heb ik geen idee, ik voed ze op vanuit mijn buikgevoel. En hoewel ik meermaals het gevoel heb dat ik faal, hoort ook dat bij ouderschap. Falen wil zeggen dat je probeert. Het enige wat ik wil is dat mijn kinderen later terugkijken op hun jeugd en kunnen zeggen dat het een leuke tijd was. Dat ze een goede mama en papa hebben en ook weten hoe graag we ze zien. Want die kleine wezentjes zijn de enige op aarde die mijn geduld zo op de proef kunnen stellen, mijn haren recht omhoog laten komen door hun gekibbel, maar ook mijn hart iedere keer weer laten smelten om wie ze zijn en wat ze kunnen. De lieve knuffels die ze geven en de natte kusjes op mijn wang.

Hoewel ik niet perfect ben, weet ik wel heel zeker dat ik leef voor mijn gezin. Ze zijn mijn grootste trots ! En er zijn zeker dagen waarop ik het zelf even niet meer weet, ouderschap is soms beangstigend. Er zijn veel situaties waarop je soms zelf geen antwoord weet, maar toch moet je op elke situatie gepast kunnen reageren. Gelukkig is er altijd mijn man op wie ik kan steunen, en andersom is dat natuurlijk ook zo.

Ik heb heel lang gestreefd naar perfectie. Het perfecte huis, de perfecte moeder, perfecte kok, perfect huishouden,… Maar perfect bestaat helemaal niet. Dank u Pinterest, Instagram en Facebook, jullie leggen de lat hoog! Maar perfect is te vermoeiend voor mij. Voortaan wil ik vooral proberen een goede moeder te zijn. “Hoe was je dag lieverd.” En terwijl ik dit vraag, laat ik de afwas even staan en luister ik naar je verhalen.

Mijn hart smelt iedere keer weer als ik een spontane knuffel krijg van mijn kleine jongens “slaap lekker lieve mama”. En daarvoor doe je het, LIEFDE.

 

………………………………………………………

Vind jij de blogs leuk? Deel ze gerust via Facebook, dat helpt mij enorm om meer mensen te bereiken. Bedankt !